Antyczne Podlasie

Premiera nowej Odysei nie pozostawiła nas obojętnymi. Jest to wszak epos, który jest z nami od dziecka i obok Don Quichote'a najsilniej ukształtował naszą wyobraźnię. Odpowiedzieliśmy na wezwanie do kina zdecydowanym NIE!, bo już sam trailer uraził nasze uczucia odysejskie. Ale potraktowaliśmy tę sytuację jako pretekst do kolejnego odczytania obu ksiąg Poety. Tym razem lekturę poprzedzamy małym okołohomeryckim intro. Książkę Węcowskiego czyta się z zapartym tchem i pomimo ponad 500 stron, lektura nie zajmie więcej niż kilka dni. Zawsze zakładaliśmy, że nasza kultura jest dziedzicem kultury łacińskiej. Te wpływy docierały do nas za pośrednictwem zachodnich bliższych i dalszych sąsiadów, ale źródło biło w Rzymie. Jest ono jednak tylko popłuczynami po wielkiej rzece kultury greckiej, która też, co jasne, nie płynęła w próżni, ale dzięki warunkom, ludziom, okolicznościom, rozlała się szeroko jak Nil i nie wysycha do dziś. Nikt nie wie kim był (byli) Homer i kiedy żył. W dużym przybliżeniu zakłada się, że ok 3 tys. lat temu - na pewno po wojnie trojańskiej. Jest taki żart, że Iliady i Odysei nie napisał Homer, tylko inny poeta o tym samym imieniu, żyjący w tym samym czasie. Znamy podejście do religii, boga, bogów dziś i w przeszłości. Wiemy co - nieco o dogmatach mówiących nam jaki bóg jest i czego od nas chce: jak mamy się ubierać, zachowywać, co myśleć o tym czy owym. A oto wyimki z tego, co na temat greckich bogów sądził żyjący w VI wieku p.n.e. Ksenofanes (skądinąd wielbiciel i recytator dzieł Homera): "Homer pospołu z Hezjodem przybrali bogów w to wszystko, co wśród ludzi za hańbę uchodzi i wstyd im przynosi: kraść, cudzołożyć i siebie nawzajem zwodzić oszustwem." "Twierdzi Etiopczyk, że jego bogowie są czarni i mają płaskie nosy, a Trak, że są modroocy i rudzi." "Gdyby tak woły i konie, i lwy obdarzyć rękoma, aby jak ludzie rękoma malować mogły i tworzyć, wtedy konie do koni, a woły do wołów podobne kształty bóstw by malowały i takie przydały im ciała, jakie z własną postacią każdego byłyby zgodne."

W ostatnich dniach na Podlasiu doszło do sensacyjnego odkrycia. W jednym z białostockich biur, mieszczących się w jednym z centrów biurowo - handlowo - usługowych, na odwrocie jakiegoś nieistotnego dokumentu, odnaleziono starożytną grafikę, której autor przewidział w jakim kierunku potoczy się rozwój eSz-I. Badania radiowęglowe, grafologiczne oraz nowatorska technika przeciągania palcem po rysunku (opracowana na Uniwersytecie Technologicznym w Krynkach), ujawniły, że grafikę stworzono o poranku 29-ego Quintilisa MMXXVI roku przy pomocy żółto - niebieskiego długopisu BiC.

Choroszcz k. Białegostoku. Tereny rekreacyjne nad zbiornikiem o uroczej nazwie Bajoro Kominowe.

Białostockie metro w latach 50'.

@brie Tak. Śmieszą nas te żałosne racjonalizacje, jakoby był to błąd dawnych kartografów powielany na kolejnych mapach. Jest to oczywiście zaginiona Arktantyda opisana przez Platona.

Dziś na Podlasiu 14 stopni i deszcz. Pogoda idealna do życia, ale my jak zwykle zaplanowaliśmy ucieczkę na północ (bo kto mógł przewidzieć, że u nas będzie tak przyjemnie?). Kierunki podróży trochę się zmieniają i coraz więcej ludzi ucieka latem do zimnych krajów na urlopy. My niezmiennie od ładnych paru dekad. Podczas jednego z pierwszych wyjazdów w tamte rejony (jakieś 35 lat temu), znajomy Szwed z urokliwego Helisnborga, zapytał nas: "Po co Wy tu przyjeżdżacie? Co tu jest ciekawego? Beznadziejna pogoda, nędzna kuchnia, nudna architektura." On wolał wakacje w Polsce. Jakoś nas nie przekonał. Nasz zapał do wyjazdów z rajskiego Podlasia jest coraz mniejszy, ale jak już to kierunek jest jeden.

My dziś czilujemy, a motyle zasuwają 7 dni w tygodniu.

@hlukasz@101010.pl Spróbuję to zweryfikować. Dostaliśmy info na signalu od jednej z grup o treści: "Znaleziona! Służby poinformowane". Może to faktycznie moja nadinterpretacja.

cd Po jakimś czasie mapa została podzielona na sektory do sprawdzenia, a ludzi w lesie były już dziesiątki jeśli nie ponad setka. Po ponad 2 dobach jedna z naszych grup znalazła ją żywą i całą (choć zapewne odwodnioną). Wezwano pogotowie, zawiadomiono rodzinę. Jak by się to skończyło gdybyśmy liczyli na służby, nie wiem... Moje doświadczenie jest takie, że wykonują procedury i nic ponad to. Konkluzja: jeśli umiesz liczyć, licz na siebie i swoich bliskich, przyjaciół. Nikt inny o Ciebie nie zadba. I jeszcze małe post scriptum. Jeździliśmy po lesie wczorajszej nocy i jeden z przyjaciół wypowiedział taką myśl: podobno nasza armia i służby mają być najsilniejsze i najskuteczniejsze w Europie. Skoro nie radzili sobie z taką bandą amatorów jak my, to wolę nie myśleć jak wyglądają druga i kolejne. Ale to wzbudziło mój opór. Bo ja zawsze miałem poczucie, że mamy przewagę operacyjną (już pomijając przewagę moralną i prawną). Że ta młodzież z WOT-u, SG itp jest jak dzieci we mgle. I nie tylko w terenie, również technologicznie. Oddolna organizacja, elastyczność, brak oczekiwań jakiejkolwiek gratyfikacji - to wszystko dawało nam siłę, którą trudno przecenić.

Kryzys na granicy symbolicznie zaczął się w połowie sierpnia 2021 roku w Usnarzu Górnym. Kaja była jedną z pierwszych osób, które zaangażowały się w pomoc. Nasz udział zapoczątkowała akcja z jej grupą jesienią owego roku. Ale my po mniej więcej roku działalności w GG wróciliśmy do "normalnego życia", a ona robiła co mogła do teraz. Pomimo złych przeczuć, chcemy wierzyć, że jeszcze się spotkamy! Zdjęcia z wczorajszych nocnych poszukiwań. https://poranny.pl/poszukiwana-jest-kaja-kojder-demska-policja-prosi-o-pomoc/ar/c1p2-29141669

Zaginęła nasza dobra znajoma. Jedna z najbardziej zaangażowanych osób w niesienie pomocy ludziom w drodze na Polsko - Białoruskiej granicy. Każda informacja może być cenna! poranny.pl/tag/poszukiwana-kaja-kojder-demska

Piszecie do nas, a listów jest tyle, że nie mieszczą się w skrzynce. Listonosz się wścieka, bo codziennie ma pełną torbę, więc musimy go przekupywać alkoholem, co często kończy się dłuższym posiedzeniem na tarasie. Na szczęście jest to człowiek światły: ma doktorat z chemii, dodatkowy fakultet z filozofii, włada biegle kilkoma językami i zna się na grzybach. Jest o czym pogadać. Ale nie chodzi o listonosza. Jedną z kwestii, która nurtuje Was najbardziej jest demografia. Ubolewacie, że Waszą ulubioną łąkę wykupił deweloper i za chwilę ruszy budowa apartamentowca, że trwają wycinki puszczy amazońskiej i deszczowych lasów Borneo pod uprawę awokado (kto nie lubi awokado?!) albo soi na paszę dla krów, które wyprodukują więcej metanu niż jakakolwiek inna gałąź gospodarki, żebyśmy mogli zjeść steka i zagryźć wino serkiem z Francji (kto nie lubi steka i sera?!... my nie). Dzieje się zresztą mnóstwo rzeczy, które Was martwią, a związane są ze wzrostem populacji i wzrostem gospodarczym. I musimy przyznać, że nas też ten problem przez jakiś czas przyprawiał o bezsenność (noce stracone na poszukiwanie odpowiedzi na pytanie "jak będzie?" na worldometrach, wikipediach, w raportach badaczy zajmujących się kwestią itp). Ale mamy to już za sobą. Wierzymy, że będzie dobrze. A nawet już jest. Według różnych szacunków populacja świata zacznie się kurczyć może za 40 lat, a może już za 15. Jest szansa, że nawet tego dożyjemy! Ale to nie koniec dobrych wiadomości. Przy dobrych wiatrach możemy dożyć momentu, w którym liczba ludności Polski spadnie o 1/3 w stosunku do szczytu, który zanotowaliśmy w 2023 roku. Natomiast jednym z najszybciej wyludniających się regionów Polski jest Podlasie! Pomimo, że redakcja mieści się w białostockim obwarzanku, gdzie ciągle utrzymuje się trend wzrostowy, liczymy, że przy naszej pracy i zamiłowaniach, które gnają nas jak najdalej od miast, będziemy mieli okazję doświadczyć depopulacyjnego powiewu świeżości.

https://naukawpolsce.pl/aktualnosci/news%2C112850%2Cpozostalosci-napojow-alkoholowych-w-naczyniach-sprzed-45-tys-lat-odkryto-na

Oto nasza odpowiedź na szyderstwa dotyczące naszej nazwy i w ogóle korzeni starożytnej podlaskiej cywilizacji. My tu pędziliśmy bimber w czasach, kiedy Egipcjanie przymierzali się dopiero do budowy piramidy Cheopsa!

Wzięliśmy w tych dniach udział w tradycyjnym podlaskim wieczorze kawalerskim. Nie, nie było tancerek go-go wyskakujących z czegoś tam. Ani koksu czy hektolitrów bimbru.
Pierwszy etap to była wędrówka z Tykocina, wzdłuż Narwi na północny wschód - do miejsca, gdzie czekała wegańska wyżerka, lekkie południowoamerykańskie piwka i białe wytrawne nowozelandzkie wino.
Potem rozegraliśmy mecz piłki nożnej: starzy na młodych.
Kolejny etap to gry podwórkowe. Tym razem padło na skandynawskiego Kubba.
Potem ognisko i rzucanie siekierą do włączonego telewizora (kineskopowego!).
I dalej już tradycyjnie: ognisko, pogaduszki itd itp, prawie do rana.
A kolejnego dnia poprawiny i powolne zbieranie się do powrotu na łona rodzin.
Był to satysfakcjonujący czas.

Nasza 8-dniowa wyprawa badawcza zdecydowanie spełniła pokładane w niej nadzieje. Odkryliśmy kilka nowych gatunków ginu i ipek z lokalnych browarów Przeprowadziliśmy pogłębione studia nad zjawiskiem zwanym "śniadanie brytyjskie" i po raz kolejny potwierdziliśmy wcześniejsze ustalania badaczy z kontynentalnych uniwersytetów, że pomimo wprowadzającego w błąd słowa "śniadanie" zawartego w nazwie, nie ma ów obiekt żadnego związku z jedzeniem. Jest to jakaś brejowata struktura o nieokreślonym kolorze i intensywnym zapachu spalonego tłuszczu, służąca zapewne celom rytualnym. Prawdopodobnie odstraszaniu złych duchów.
Przede wszystkim jednak przemierzyliśmy dziesiątki mil szlaków pieszych - głównie South West Coast Path - i zachwycaliśmy się bujną przyrodą, dzikimi wybrzeżami i uroczymi miasteczkami nadmorskimi.

W ramach Międzynarodówki Bidoków, wybieramy się z wizytą studyjną do Kornwalii. Jako przedstawiciele jednego z najbiedniejszych regionów Polski, chcemy spotkać się z ostatnimi mówiącymi po gaelicku mieszkańcami tego najuboższego zakątka Wysp i przy pincie lokalnego piwka powspominać czasy dawnej świetności. Powłóczymy się też tradycyjnie po bezdrożach, z dala od turystycznych atrakcji, i nawdychamy wilgotnego powietrza.
Poniżej mapa Kornwalii z 1610 roku, a więc już po Prayer book rebellion, w wyniku której w 1549 roku germańscy najeźdźcy Wysp wyrżnęli 20% celtyckich Kornwalijczyków.
Druga mapa przedstawia Imperium Podlaskie z czasów największej świetności, ze wszystkimi grodami, drogami, akwedutkami itp. Polacy, Prusowie, Jaćwingowie i Rusini drżeli wówczas z lęku przed potęgą podlaskiego oręża.

#cornwall #podlasie #history #historia

Jesteśmy Arktyczne Podlasie, więc lubimy śnieg i mróz, ale nie pogardzimy też długim (zwykle kilkutygodniowym) podlaskim latem. Czekając na nie, wrzucamy kilka fotek z ostatniego w tym roku zimowego spaceru po mieście.

Jak przystało Anarchistycznemu Podlasiu, chcemy przypomnieć chwile chwały Białegostoku oraz okolicznych miast i miasteczek, które miały miejsce na początku ubiegłego wieku. Dziś kilka uwag ogólnych:

Białystok był jednym z najważniejszych ośrodków ruchu anarchistycznego w Cesarstwie Rosyjskim na przełomie XIX i XX wieku, szczególnie w okresie rewolucji 1905 roku. Wszystko zaczęło się w 1903 roku, gdy w Białymstoku powołano pierwszą organizację anarchistyczną – Międzynarodową Grupę „Walka”, a później – w 1905 roku – Czarnoznamieńców (Czornoje Znamia), która stała się „duszą” ruchu.
Czarnoznamieńcy (od ros. Czarny Sztandar) porzucili umiarkowany nurt kropotkinowski (chlebowolcy) i przeszli do działań w myśl ideologii Bakunina i terroru nieumotywowanego.
Ruch był masowy i zdecentralizowany, zorganizowany w federacje według zawodów, narodowości i lokalizacji (np. federacja tkaczy, polska, żydowska itp.).
Działali poprzez agitację, wydawanie broszur, strajki, sabotaż przemysłowy, ekspropriacje i ataki bombowe przeciwko właścicielom zakładów i policji.
W 1905 roku w Białymstoku zorganizowano konferencję czarnoznamieńców, na której wyłoniły się dwie frakcje: bezmotywnicy (za wzmocnieniem chaosu antyburżuazyjnego) i komunardi (za tworzeniem „czasowych komun rewolucyjnych”).
Znane akcje: atak na hotel Bristol w Warszawie, zamach na posterunek policji w Białymstoku (1906), zabójstwo stójkowego i liczne ataki na właścicieli białostockich zakładów przemysłowych.
Jednym z bardziej spektakularnych wydarzeń było przejęcie przez anarchistów na kilka dni władzy w podbiałostockich Krynkach (ale o tym wkrótce!).
Ruch miał silne powiązania z proletariatem, szczególnie żydowskim i wkrótce zaczął przyciągać członków z Bundu i PPS.
Mimo początkowych sukcesów, rewolucja przegrała, a po jej zakończeniu nastąpiły reakcje władz prowadzące do aresztowań. W 1906 roku część anarchistów zdecydowała się na przejście do legalnej działalności, a inni – na dalsze działania zbrojne.

Źródło: https://pl.anarchistlibraries.net/library/czornoje-znamia-aleksander-laniewski-juan-pablo-macias-furia-apatrida-bialostoccy-anarchisci

Być może nie mielibyśmy dziś Putlera za sąsiada, gdyby nie Ignacy Hryniewicki. Co prawda nie urodził się (jakby można było sądzić po nazwisku) w podbiałostockich Hryniewiczach, tylko w Bobrujsku. Obecnie to centralna część Białorusi, ale do drugiego rozbioru w 1793 roku, miasto należało do Rzeczypospolitej.
Ignacy miał jednak pecha, że trafił do szkoły realnej w Białymstoku, a to miasto było rewolucyjnym tyglem i jedną ze światowych stolic anarchizmu. Nasiąkł tu ideami, które doprowadziły go do carobójstwa... Ale po kolei: po ukończeniu białostockiej szkoły wybrał studia matematyczne w Instytucie Technologicznym w Petersburgu. Tam szybko związał się z działaczami Narodnej Woli. Był jednym z założycieli konspiracyjnego pisemka Gazeta Robotnicza. 13 marca 1881 r. (czyli prawie dokładnie 135 lat temu) w Sankt Petersburgu rzucił bombę w powóz cara Aleksandra II, od której zginął zarówno on, jak i monarcha. Śmierć imperatora przekreśliła plany wprowadzenia w Imperium Rosyjskim nowoczesnego państwa konstytucyjnego z bardzo ograniczonym, ale jednak udziałem ludu we władzy. Tron po Aleksandrze II przejął jego syn Aleksander III, który powrócił do polityki despotyzmu, cofając część reform demokratycznych ojca.
Kto wie, może gdyby nie ten zamach, nigdy nie doszłoby do rewolucji i zastąpienia despotycznej monarchii, despotyczną władzą Partii. Może powoli Rosja ewoluowałaby w stronę monarchii konstytucyjnej, a potem demokracji.

Źródła: Wikipedia i własna głowa
Rysunek autorstwa Arnolda Karla‏ Baldingera zaczerpnięty z Wikimedia Commons

Mieliśmy swego czasu na którymś z naszych fanpejdży cykl o wielkich białostoczanach. Czas do niego wrócić, chociażby po to, żeby zrozumieć dlaczego ceny na stacjach paliw oszalały. Otóż w 1882 urodził się Julius Epstein - prawdopodobnie uważał się za Polaka wyznania mojżeszowego. Co nie dziwi - prawie wszyscy byliśmy tu wtedy białostockimi Żydami. W każdym razie jakieś 75% z nas. Było też trochę Niemców, polskich katolików, Białorusinów, Tatarów, Rosjan i innych. Ale Białystok był miastem głównie żydowskim. Mieliśmy tu swoje fabryki, teatry, kina, hotele i dzielnice nędzy, w których prężnie rozwijał się ruch anarchistyczny (o czym wkrótce). Julius zapewne nie należał do krezusów, skoro zdecydował się na podróż za ocean. W NY stanął jednak pewnie na nogach: założył firmę rozbiórkową i wraz z żoną Sarą Kaplan (pochodzenia WikiTree nie podaje, lecz nazwisko było popularne wówczas w Białymstoku) doczekali się syna Seymoura. Ten nie odziedziczył ojcowskiej smykałki do interesów. Pracował jako urzędnik, w przemyśle samochodowym oraz jako ogrodnik w Departamencie Parków i Rekreacji Miasta Nowy Jork. W chwili śmierci był zatrudniony w Administracji Jakości Środowiska i Programów Mieszkaniowych. Ożenił się z Pauliną Stolofsky - urodzoną w NY córką żydowskich emigrantów z naszych rejonów. Doczekali się dwóch synów: Jefreya i Marka.
Mark był spokojny, nie wadził nikomu, Jefrey najdziksze wymyślał swawole. Czy był dewiantem lubującym się w seksie z dziećmi, czy wykorzystywał dewiacje innych by mieć na nich haki? Albo jedno i drugie? Może się tego kiedyś dowiemy. Jego działalność objęła elity połowy zachodniego świata, a prezydenta supermocarstwa zmusiła do rozpętania wojny na życzenie terrorysty rządzącego Izraelem. Może też spowodowała, że lepiej dogaduje się z Rosjanami niż Ukraińcami. Czyżby ci pierwsi coś o nim wiedzieli?
Jefrey nigdy nie zapomniał o swoich podlaskich korzeniach. W jednym z ujawnionych przez Kongres Stanów Zjednoczonych maili stwierdził, że uważa się za Polaka.
Źródła: głównie Wikipedia i WikiTree.

Sztuczna inteligencja? Robotyzacja? Ślepy zaułek! My na Podlasiu już to przerabialiśmy. Jedyne, co się sprawdziło to semi-automatic moonshine installations. Te działają prężnie i zaspokajają dużą część naszych potrzeb.

Na zdjęciu porzucone laboratorium i zaawansowany technologicznie sprzęt.

Chir łi goł egein!
Nie chcieliśmy, ale musieliśmy powrócić, by stąd - kolebki cywilizacji - słać w świat nadzieję na lepsze jutro. Bo zło się panoszy po świecie i nędznie się żyje istotom. Mamy przeczucie graniczące z pewnością, że paruzja nastąpi na Podljasiu. I z tego co nam wiadomo, Zbawca nie powróci jako człekokształtny. Ponoć, w razie czego, woli nawet trzymać się z daleka od wszelkich ssaków, bo narobiły syfu na planecie. Ale nie psujmy mu wejścia!
Wracamy z Dobrą Nowiną, a On kazał ją głosić w Fedi.