Κάπου ανάμεσα στους μεγάλους πολέμους του εξωτερικού και τους πολλούς μικρούς πολέμους που κάνουμε στο εσωτερικό ο "ηγέτης των αρίστων" τίμησε το Ίδρυμα του Στέλιου Χατζηιωάννου για τη δωρεά του που αντιστοιχεί σε παροχή 1.500 ευρώ σε 80 γιατρούς, που βρίσκονται σε 47 μικρά νησιά της Ελλάδας για περίοδο 7 ετών.
Κι ο "ηγέτης", ζήτησε από τους "ευεργέτες να "να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να επιστρέψουν ένα μέρος του πλούτου τους στην πατρίδα τους".

Ανεβήκαμε πίστα λοιπόν.
Στο πρώτο επίπεδο έχουμε την εξαθλίωση ενός λαού που αντί να έχει μια δουλειά και να βιοπορίζεται από αυτήν, κρέμεται από επιδόματα πείνας παντός είδους που χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα "στήριξης των αδυνάτων".
Στο δεύτερο, φτάνουμε πλέον στη συλλογική εξαθλίωση μιας χώρας όπου το κράτος, αντί να φορολογήσει, να αναδιανείμει, να διαχειριστεί, τον πλούτο προς όφελος των κατοίκων και της χώρας, εξυπηρετεί με το αζημίωτο τους πλούσιους για να γίνουν πλουσιότεροι και μετά ζητάει την ελεημοσύνη της ευεργεσίας για να λέει ότι κάτι έκανε.
Αυτά.