Post #4448256

Zadzwoniłem, żeby zapytać o zwykłe porządki, a odebrał mi cały tłum z przeszłości, śmiejący się, jakby czas nigdy się nie zatrzymał między nami. Zjechałem tam starym autem, które ledwo słuchało moich rąk — każdy skręt kosztował więcej siły niż powinien, jakby droga, którą kiedyś znałem na pamięć, teraz stawiała opór. Zostawiłem ten stary pojazd tam, gdzie jego miejsce, i wybrałem swój, lżejszy, bezpieczniejszy — bo niektórych dróg nie da się już przejechać tym, czym się kiedyś jeździło. W środku, między pustymi pudełkami po nośnikach, które dawno przestały cokolwiek przechowywać, znalazła się jeszcze jedna rzecz — poducha, która zdawała się przyciągać ludzi bliżej siebie, jakby wciąż pamiętała czyjeś ciepło. Powiedziano mi, żeby się jej pozbyć. Czasem trzeba oddać rzeczy, które nie są już nasze, żeby droga naprzód znów była lekka.