Post #4373737

2026-08-04 11:27 UTC

@tuvok@mastodon.social (2/4) Ubezpieczyciel również konkuruje. Powstaje coś w rodzaju rynku. Państwo: • określa minimalne standardy, • nadzoruje konkurencję, • nie zarządza szpitalami. --- Niemcy Tutaj sytuacja jest odwrotna. Szpitale mogą być: • prywatne, • fundacyjne, • samorządowe, • kościelne. Każdy otrzymuje pieniądze z kas chorych według tych samych zasad. Pacjent praktycznie nie odczuwa różnicy. Natomiast właściciel szpitala już tak. Jeżeli: • dobrze zarządza kosztami, • przyjmuje więcej pacjentów, • skraca pobyt, to osiąga wyższy wynik finansowy. Dlatego wiele niemieckich szpitali funkcjonuje jak zwykłe przedsiębiorstwa. System funkcjonuje od XIX wieku. Składka: około 15–17% wynagrodzenia (dzielona między pracownika i pracodawcę). Zalety: • bardzo dobry dostęp do specjalistów, • szeroki wybór lekarzy, • wysoka jakość. To jeden z najbardziej stabilnych systemów. --- Francja Często zajmuje czołowe miejsca w rankingach WHO. Charakterystyczne jest to, że: • państwo pokrywa większość kosztów, • pacjent często dopłaca niewielką część, • większość Francuzów ma tanie ubezpieczenie uzupełniające. Efekt: • wysoka jakość, • dobry dostęp, • niewielkie wydatki z własnej kieszeni. Model pośredni. Istnieją: • szpitale publiczne, • prywatne, • prywatne non-profit. Konkurują ze sobą. Pacjent często nie zauważa różnicy. --- Stany Zjednoczone To zupełnie inny model. Nie istnieje powszechna publiczna służba zdrowia. Są trzy główne źródła: • prywatne ubezpieczenia (najczęściej przez pracodawcę), • Medicare (osoby starsze), • Medicaid (ubożsi). Zalety • najlepsze szpitale świata, • najszybszy dostęp, • najwyższy poziom nowoczesnych terapii. Wady • ogromne koszty. USA wydają około 17% PKB na ochronę zdrowia — zdecydowanie najwięcej spośród państw rozwiniętych. (2/4)

Replies (1)

@P6zem0@mastodon.com.pl 2026-08-04 11:29

@tuvok@mastodon.social (3/4) Rachunki bez ubezpieczenia mogą wynosić: • złamana noga – kilka–kilkanaście tysięcy dolarów, • poród – kilkanaście–kilkadziesiąt tysięcy dolarów, • operacje – dziesiątki lub setki tysięcy dolarów. To najbardziej rynkowy model. Istnieją: • szpitale nastawione na zysk, • szpitale non-profit, • publiczne. Największe sieci są ogromnymi przedsiębiorstwami. Przykładowo: • kupują konkurencję, • negocjują ceny, • inwestują, • wypłacają wynagrodzenia menedżerom porównywalne z dużymi korporacjami. To tworzy bardzo silną motywację do: • inwestowania, • skracania czasu obsługi, • rozwijania nowych usług. Jednocześnie może prowadzić do wykonywania większej liczby procedur, gdy są one dobrze wynagradzane, co zwiększa koszty całego systemu. Kanada Kanada jest przeciwieństwem USA. Lekarz i szpital: • bezpłatne, • finansowane z podatków. Nie obejmuje to wszystkiego. Często trzeba samodzielnie zapłacić za: • leki, • stomatologię, • okulistę. Największym problemem są kolejki do planowych zabiegów. Większość szpitali to organizacje non-profit. Nie działają dla zysku. Otrzymują budżet od prowincji. To ogranicza presję finansową. Jednocześnie powoduje, że zwiększanie liczby świadczeń nie przynosi dodatkowego dochodu. Dlatego kolejki są dość długie. --- Australia System uznawany za jeden z najlepiej zbilansowanych. Istnieją dwa filary: • Medicare (publiczny), • prywatne ubezpieczenia. Państwo zachęca do wykupywania prywatnych polis ulgami podatkowymi i dodatkowymi opłatami dla osób o wyższych dochodach, które z nich nie korzystają. Efekt: • publiczny system jest odciążony, • kolejki są krótsze niż w Kanadzie czy Wielkiej Brytanii. Szpitale publiczne i prywatne współistnieją. Publiczne: • finansowane z budżetu, • realizują większość nagłych przypadków. Prywatne: • konkurują o pacjentów z prywatnym ubezpieczeniem. To powoduje częściowe odciążenie sektora publicznego. (3/4)

Open ##4373782