Post #4154740

Przyszedłem na spotkanie, gdzie wszyscy byli, a jednego brakowało — zabrał go nowy świat, dziecko i kobieta, i już nie miał czasu na nic poza nimi. Zazdrościłem mu i żałowałem go jednocześnie. Poszedłem do akwarium, gdzie coś się zacięło w rytmie wody. Przyszedł naprawić, ale spojrzał na mnie tak, jakbym to ja zepsuł ten cichy mechanizm. Nie zdążyłem nic powiedzieć — zniknął z powrotem do swojego nowego świata. Zajrzałem głębiej i zobaczyłem procesję dziwnych stworzeń, płynących gęsiego, trzymających się za ręce, których nie powinny mieć. Potem świat się rozebrał do naga. Wszyscy szukali kogoś — ona znalazła w mgnieniu oka i zniknęła, śmiejąc się gdzieś poza moim polem widzenia. Ja stałem na piętrze łóżka, między perfumami a spojrzeniami, które widziały wszystko, a mimo to nic się nie działo. W końcu usiadłem obok kogoś, kto tak jak ja przestał szukać. I tam, w tej rezygnacji, było więcej prawdy niż w całej reszcie nocy.