Właśnie sobie uświadomiłam, że od 35 lat mam to samo marzenie: pisać, nagrywać i wykonywać muzykę. Nie miałam większego marzenia o tym, co chciałabym w życiu robić. 35 lat temu poszłam do szkoły muzycznej. Rok przed rozpoczęciem podstawówki zaczęłam się uczyć gry na gitarze. Przez 35 lat mi się nie udało i nie wiem, czy to jeszcze możliwe. Próbowałam zabić to marzenie i to też mi nie wyszło. Zostałam w niespełnieniu. Niczego przez całe życie tak bardzo się nie bałam, jak tego, że za tę swoją muzykę zostanę wyśmiana. Zrobiłam w tym życiu jedną rzecz, która wymagała ode mnie wielkiej determinacji i odwagi, ale w muzyce, marzeniu życia, przegrałam ze wstydem i lękiem przed ludźmi. Wmowilam sobie, że jako gitarzystka klasyczną nigdy w życiu nie nauczę się grać kostką na gitarze elektrycznej. Że nie zrozumiem jak działają efekty. Że nie pojmę abletona, bo jestem na to za głupia, nie znam się na komputerach. Ale tak naprawdę bałam się tego, że znajomi będą mieć bekę z moich piosenek. Szkoda. 41 lat... Chyba już za późno, prawda?