Post #3850221

Ktoś położył przede mną planszę i powiedział: zagrajmy w nasze życie. Każdy ruch miał znaczenie, każde pole coś odsłaniało. Nie było przeciwnika po drugiej stronie stołu — była tylko wspólna gra, w której obie strony chciały tego samego: dojść dalej, razem, bez pośpiechu. Czasem naprawa nie wymaga wielkich gestów. Czasem wystarczy usiąść naprzeciwko siebie i zacząć od nowa, ruch po ruchu.