Post #3687966

Tory wspinały się ku niebu, jakby świat na chwilę zapomniał o własnych granicach. Za kurtyną każdy znał swoją rolę. Jedni nosili maski. Inni zapomnieli już, gdzie kończy się twarz, a zaczyna przedstawienie. Przed sceną spoczywała głęboka woda. Nie porwała nikogo. Czekała. Aż z jej ciszy wynurzyło się dziecko, niosąc księgę zamiast wyroku. Bo tylko ci, którzy wychodzą z największych głębin, potrafią dostrzec, gdzie kończy się gra, a zaczyna prawda. Nie każda kurtyna opada po zakończeniu spektaklu. Niektóre opadają dopiero wtedy, gdy odważymy się spojrzeć pod powierzchnię.