Post #4373829

@tuvok@mastodon.social (4/4) --- Japonia Japonia jest bardzo ciekawym przypadkiem. Każdy musi być ubezpieczony. System: • wiele funduszy ubezpieczeniowych, • państwo reguluje ceny wszystkich świadczeń. Lekarz nie może dowolnie ustalić ceny wizyty. Efekt: • bardzo wysokie wykorzystanie opieki zdrowotnej, • jedne z najdłuższych oczekiwanych długości życia, • relatywnie umiarkowane koszty całego systemu. Większość szpitali formalnie nie należy do państwa. Jednocześnie: państwo ustala ceny praktycznie wszystkich procedur. Nie można pobrać więcej. W rezultacie: • istnieje konkurencja, • ale nie cenowa, • tylko jakością, • lokalizacją, • organizacją pracy. To bardzo ogranicza możliwość osiągania nadzwyczajnych zysków. --- Singapur Ekonomiści bardzo często wskazują Singapur jako najbardziej efektywny system. Opiera się na trzech filarach. 1. Medisave- Każdy odkłada część wynagrodzenia na własne konto medyczne. To pieniądze przeznaczone wyłącznie na leczenie. 2. MediShield- Obowiązkowe ubezpieczenie od drogich chorób. 3. Medifund- Pomoc państwa dla najuboższych. Pacjent częściowo płaci z własnego konta, więc ma motywację do rozsądnego korzystania z usług, ale jednocześnie jest chroniony przed katastrofalnymi kosztami dzięki ubezpieczeniu i pomocy publicznej. To rozwiązanie pozwala utrzymywać wydatki publi relatywnie nisko przy dobrych wynikach zdrowotn. Czy istnieje system idealny? W ostatnich latach wielu ekspertów zwraca uwagę na modele holenderski, australijski i singapurski jako przykłady udanego połączenia finansowania publicznego z mechanizmami rynkowymi. Z kolei USA oferują dostęp do światowej klasy medycyny, ale kosztem najwyższych wydatków na świecie i dużego uzależnienia od zakresu ubezpieczenia. To nie sposób finansowania pacjenta jest największą różnicą między systemami, lecz sposób wynagradzania świadczeniodawców. Ekonomiści ochrony zdrowia często mówią, że o efektywności decyduje przede wszystkim to, kto jest właścicielem szpitala i jakie ma bodźce ekonom.